...!

دلم دیوانه بودن با تو را میخواست پیش از گشودن چشمهایمصدای تو را می خواهمهم لحظه فرود نوازش. نوشته شده در نهم شهریور ۱۴۰۴ساعت &nbsp توسط حمید اسدی | زندگی من آن قدر خالیست که کلمات در آن بزرگترین اتفاق هستند. فراموش خانه.....

دلم دیوانه بودن با تو را میخواست دوباره پاییزو برگ هایی که بی دلیل می افتندسیگار هایی که بی دلیل رها می شونددوباره پاییزاما این بار دورتردور تر از همه ی فاصله هاو پیوند هادوباره پاییزاما این بار دلتنگ تردلتنگ تر از همه ی برگ ها و باد هاباد هایی که بی دلیل می وزنددوباره پاییزاما این بار غمگین ترغمگین تر از همه ابرهاابر هایی که گاهی می روندو گاهی می مانند و می بارند. نوشته شده در پانزدهم مهر ۱۴۰۴ساعت &nbsp توسط حمید اسدی |...

تُنسیٰ کَأنَّکَ لَمْ تَکُن.. ....

در سکوت نشسته ام از پنجره ای که باز مانده بوی باران می آید غروب جمعه اردیبهشت.. ....

شاید، باران باز کند این دریچه ی دلتنگی را ....

خانه ي من ، اينجاست خانه ي كوچك من.....

ساده به دیدارم بیا و درخت پرتقال را به یادم بیاور دلتنگ پاييزم ....

هنوز هم منتظرم لابلاي آخرين روزهاي پاييزي.....

چتر نمي خواهد اين هوا تو را مي خواهد .....

من فراموش شده ام در تصویرهای پیاپی این روزها در خاطره نزدیک یک روز دور در تاریکی محض غروب این اتاق ... من،فراموش شده ام......

شب نزدیک شدبا سایه های وسیع اشنگاهت کردمتا لحظه تاریکیتا فشردگی سکوتلای انگشتانتو مثل همیشهموقع خداحافظیهیچ معجزه ای رخ نداد.......

هنوز برگ های بجای مانده از پاییز پیش رویم می افتند ای کاش پاییز برای همیشه می ماند و تو جاودانه می شدی.....

ده سال گذشت . . شایدم بیشتر.....

نیستی و . . . دلتنگتم.....

نه آرام نمیگیرد در هیچ بیشه زاری ....

تمام این صندلی خالیبا یاد تو پر شددر راه بازگشت....

جاده خیس بودمانند چشمانت....

سال ها نباریده بود دل من همراه باران ....

آمد آرام و نرم و حیاط منتظر خندید پاییز ....

و هوا چه گرفتست.. . ....